Berichten

Caran d' Ache

Afbeelding
Hoe fraai en stil is het getekend,
zacht gearceerd nog bovendien,
de straat waar bijna niemand gaat,
met potlood waar Caran d' Ache op staat.

Het brengt me thuis bij vele kleuren,
gerangschikt in een doos, een bonte rij
om herfstige dagen op te fleuren
en op te beuren uit een grijs getij.

De tinten van de dag zijn ingehouden,
geen kleur die bovenkomen mag;
maar dan ontlokt het me een lach
te zien hoe 'k toch ermee kan leven.

Want grijp ik naar mijn Caran d' Ache
en kras en kras met hemelblauw,
dan schud ik zonlicht uit mijn mouw
om aan mezelf cadeau te geven.

Het gezicht

Afbeelding
Het is dat ik soms aan hem denk,
een makker uit een ver verleden,
een vriend uit jaren, lang vergleden,
een mens als hij als een geschenk.


En laatst in 't vaal namiddaglicht,
lopend een mens bijna voorbij,
kwam hij mij onverwacht langszij
en keek ik in zijn droef gezicht
en zag wat tijd met mensen doet.

Aanvankelijk een warme groet,
maar toch daarna iets van een stilte,
een tasten door de jaren heen
naar wat vandaag verloren scheen.

Soms kom ik dit zwijgen tegen
bij vrienden die uiteengegaan
na 't scheiden van hun wegen
als vreemden bij elkander staan.

Het doet wat pijn, een beetje zeer
dat 't vele moois uit het verleden
niet doorbreekt in 't namiddaglicht
met heen de zon op zijn gezicht.

Post

Afbeelding
De brievenbus in zie ik meteen
de envelop die in een hoekje ligt;
wat anders dan een droef bericht
beduidt de rand er grijs omheen.

Vertrouwd al met de eindigheid
verduur ik regelmatig post
van vrienden die al zijn verlost
van ouderdom en eenzaamheid.

Aanvankelijk blijf ik nog kijken
naar poststempel met tijd en stad
vanwaar men het verzonden had
voordat de dood me zou bereiken.

Toch immer weer die aarzeling,
dat drentelen rondom de brief
nog gissend wie, wie zich verhief
boven het lijf als sterfelijk ding.

Met kort daarop de heldendaad,
het openvouwen van de kaart,
het lezen wie er opgebaard
mij deze dag per post verlaat.

De diepe schok van 't eerst verdriet
die grimmig door mijn lichaam jaagt,
doet nu al voelen hoe het knaagt,
't gemis voortaan, en anders niet.

Herfst

Afbeelding
Vandaag toch al de najaarswind
met regenvlagen voor me uit.
November al, het licht begint
te minderen op de ruit.

De klok zojuist een uur terug.
De dagen korten zienderoog
en mensen met gebogen rug
gaan met hun kraag omhoog.

De eerst sjaal komt uit de kast;
handschoenen per paar
op de trumeau of het dressoir.
Het eerste hoestje zit al vast.

De wereld krimpt. Het leven thuis
tot ganzenbord teruggebracht,
hoort stormen om het huis.
Het voelt geborgen als gedacht.

De aarde, in zijn zonnebaan,
danst als een roodbruin feest
en laat ons stil verbijsterd staan,
met dromen nog het meest.

Maar toch, zoals dat vaker gaat,
met weemoed er doorheen,
want voor elkeen die tijd verstaat
heeft ieder jaar van herfst er één.

Vlieger

Afbeelding
Een kruis van bamboe met papier,
mijn aanloop op het lege strand,
't was eens het summum van plezier
in straffe wind, mijn vliegerland.

Met handen vol stond ik te kijken
hoe 't touw zich spande naar omhoog,
naar het gezicht dat wilde reiken
tot mij - en tot de hemelboog,

dat op mij neerkeek en maar lachte,
een grijns die 'k zelf geschilderd had
op 't perkament met de gedachte
van een geluk, zo hoog - en dat,

wanneer ik later dan zou kijken
naar wolken vliedend langs het strand,
voor mij het altijd weer zou lijken
op eens die lach, hoog boven 't zand.




Send in the clowns

Afbeelding
send in the clowns - frank sinatra (you tube)











Misschien is het 't lied, melodie
die maakt dat ik hem altijd zie,
en dat ik dacht dat hij nog woof
toen iedereen de tent uitstoof.

Toen hij zo eenzaam achterbleef
en ik reeds bij de uitgang stond,
dat ik het niet, zolang ik leef,
vergeet zijn lach, zijn rode mond.

Omdat elk afscheid ooit genomen
diep in mij niet overgaat
en maakt dat ik terug wil komen
overal waar een circus staat.

Dan klimt opnieuw de melodie
door mijn bloedbaan naar omhoog
en is het telkens of ik zie
hoe hij er stond en naar me boog,

alsof hij even in mij zag
dezelfde weemoed die hij heeft,
een medestander van de lach
die enkel van de piste leeft.

Blad

Afbeelding
De wind, het schudden
van de bomen, een blad
dat aan zijn val begint.

Striemend de regen
en gezien in het trottoir
kom ik gespiegeld tegen
iets van mezelf, vandaar

dat ik onderweg iets zeg
over een blad dat ik zag gaan,
dat spelend als een kind
me even stil deed staan

omdat het in 't vergaan
nog tuimelde en met een lach
omzag naar de boom
waaruit het was ontstaan.