Berichten

Vlieger

Afbeelding
Een kruis van bamboe met papier,
mijn aanloop op het lege strand,
't was eens het summum van plezier
in straffe wind, mijn vliegerland.

Met handen vol stond ik te kijken
hoe 't touw zich spande naar omhoog,
naar het gezicht dat wilde reiken
tot mij - en tot de hemelboog,

dat op mij neerkeek en maar lachte,
een grijns die 'k zelf geschilderd had
op 't perkament met de gedachte
van een geluk, zo hoog - en dat,

wanneer ik later dan zou kijken
naar wolken vliedend langs het strand,
voor mij het altijd weer zou lijken
op eens die lach, hoog boven 't zand.




Send in the clowns

Afbeelding
send in the clowns - frank sinatra (you tube)











Misschien is het 't lied, melodie
die maakt dat ik hem altijd zie,
en dat ik dacht dat hij nog woof
toen iedereen de tent uitstoof.

Toen hij zo eenzaam achterbleef
en ik reeds bij de uitgang stond,
dat ik het niet, zolang ik leef,
vergeet zijn lach, zijn rode mond.

Omdat elk afscheid ooit genomen
diep in mij niet overgaat
en maakt dat ik terug wil komen
overal waar een circus staat.

Dan klimt opnieuw de melodie
door mijn bloedbaan naar omhoog
en is het telkens of ik zie
hoe hij er stond en naar me boog,

alsof hij even in mij zag
dezelfde weemoed die hij heeft,
een medestander van de lach
die enkel van de piste leeft.

Blad

Afbeelding
De wind, het schudden
van de bomen, een blad
dat aan zijn val begint.

Striemend de regen
en gezien in het trottoir
kom ik gespiegeld tegen
iets van mezelf, vandaar

dat ik onderweg iets zeg
over een blad dat ik zag gaan,
dat spelend als een kind
me even stil deed staan

omdat het in 't vergaan
nog tuimelde en met een lach
omzag naar de boom
waaruit het was ontstaan.

De ontmoeting

Afbeelding
Graag ontmoet en graag gelezen
zo menig vers dat ik al gaande vond,
een hartenkreet mocht het soms wezen
of een geluk dat in de sterren stond.

Vol gloed in woorden rond te dwalen,
te zoeken wat de ander zegt,
of hij ook kent mijn diepste dalen,
in eigen woorden neergelegd.

Hem in zijn bundel te ontmoeten,
de schrijver die ik nimmer zag,
die met zijn strofen mij wil groeten,
soms met beklag, soms met een lach.

Ook stuit ik op een eenzaam gaan
zoals zijn woorden doen vermoeden,
hoe broos het is dit aards bestaan,
wat ook mijn verzen doen bevroeden.

Ineens de vreugde da'k niet meer ben
alleen met mijn papier en pen,
en dat mijn geest zich vinden laat
door iemand die mijn taal verstaat.

Het tegenkomen van de ander
als een geluk dat er mag wezen,
twee mensen die voortaan elkander
zomaar ontmoeten - bij het lezen.

Herfstblues

Afbeelding
Weer zag ik wolken op de vlucht,
al steenkoolgrijs en laaggehangen
in de nog aarzelende najaarslucht,
die mij als altijd doen verlangen

naar dagen rondom huis en haard
waarin naar binnenkeert het leven
en dat, als aan zichzelf gegeven,
gevallen bladeren vergaart,

waaraan 't bestaan, om kort te gaan,
in najaarstij behoefte heeft
om bij de dingen stil te staan,
te vinden wat het leven geeft.

Dan, met de gordijnen eerder dicht,
een boek van gister dat nog open
als een belofte op de tafel ligt -
en de oliestook nog nagelopen,

komt het bij mezelf vaak boven
dat er iets verborgen ligt
in alle herfst bij minderend licht

en dat me steevast doet geloven
in laaggehangen wolken, boven.

Oktober

Afbeelding
Op de kalender staat geschreven
dat het kaal wordt in de bomen
en dat straks de blaadren zweven
nu oktober is gekomen.

Roestbruin kleurt de pagina
en voorspelt de wrede winden
waarin dagen 't duister vinden
als ik door de herfst heenga.

Omzichtig sluipt hij naderbij
in dagen vol van schamel licht
en doet de deuren dieper dicht
tegen vocht en tocht en wintertij.

Toch ben ik er niet rouwig om,
want eens moet het gebeuren,
een einde aan de mooie kleuren
van heel de zomer zo rondom.

Maar aan 't einde van de dag,
vol herfst en kilte om me heen,
leek het of ik iets treurigs zag,
al houd ik dat voor mij alleen.

Doek

Met grote ogen zag ik hem aan,
hoe hij, met kwast en met palet
en diep voldaan zo daar kon staan,
als Rembrandt eens met een baret.

Ik was nog jong, en wist nog niet,
door een stapje achteruit te gaan,
dat iemand op het doek weer ziet
iets van dit wonderlijk bestaan.

Zie hoe zijn hand het doek bespeelt
en zijn penseel de wereld kleurt -
en daarmee heel mijn leven heelt,
hetgeen ook echt gebeurt.

De lucht in dun blauw aangebracht,
voorzichtig wit dat verder drijft
boven een zee die langs het strand
om dagjesmensen spoelt.

Het doet me goed en wat me blijft
is een tableau boven 't verstand,
een wereld die weer tot me lacht
- en stil ben ik zoals het voelt.