dichten

wat anders is het dan thuis te komen
en met 't papier alleen te zijn,
rond te kijken, weg te dromen
en als een onbeschreven blad te zijn

- klaar om woorden te ontvangen
die almaar wentelen en roteren
rondom een onbestemd verlangen
iets onzegbaars te noteren.

wat is het anders dan je woorden
te zien in een betoverend verband,
alsof ze een ander toebehoorden,
geschreven met je eigen hand.

dan ben je als een toegangspoort,
een wereld aan een gouden draad
- en val je samen met het woord
dat achter je verborgen gaat.

wat anders dan opnieuw te zeggen
wat over je lippen kwam als kind,
toen je 't nog wist uit te leggen:
iets van geluk dat je hier vindt

- om later de pen weer neer te leggen,
die om vergankelijke woorden lacht
en je laatste vers in steen te zeggen,
iets in de geest van rust maar zacht.

Reacties

  1. wat anders dan het gevoel op papier
    strofes, van hier en daar
    wat anders dan het willen zeggen
    iedere klank, iedere gevoelige snaar...

    Graag gelezen dit geicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dank je Hilly. ik ben er al een paar eeuwen zoet mee, met het dichten...;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Hans

Zonder denken

het trotse hoge woord