zandloper

ik speelde even met het zand,
gedachteloos haast waar ik zat
vlak aan de zee en ook vergat
waar ik wel was, in welk land.

gewillig liep het door mijn hand,
een dunne straal, alsof de tijd
weer zichtbaar werd door zand
en tussen eb en vloed verglijdt.

zo zacht en warm voelde het aan,
dat ik dacht, het kan geen kwaad,
laat het maar lopen en maar gaan,
het zand ligt hier in overdaad.

maar toch, ik had het kunnen weten
hoe vlug mijn hand van vol naar leeg
aan korrels in het nu ontsteeg
en het moment weer was vergeten.

vandaar dat ik ben opgestaan,
mijn hand opnieuw gevuld met zand
en gul het strooide over 't strand,
aan alle tijd voorbijgegaan.

Reacties

  1. Heel mooi
    Ik was ook onlangs een zee en schreef een 'zand' gedicht

    BeantwoordenVerwijderen
  2. De zee, wonderwoorden komen tekort, merel...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het strand, het zand in je hand, vergeten de tijd...

    Mooi gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Als een mens dan eens kan mijmeren, hilly, daar drijft zijn zee...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen