in klassieke overwegingen, deze tijd.

volop herfst is 't nu op de buiten,
eenzaam loopt een haas, dit jaar geboren
en wind zit zomaar iets te fluiten.
dit aanblik kan mij toch niet zo bekoren.

in de velden zijn ze maïs aan 't rijden,
de tractors klinken woest en ver.
wie kan mijn kleine weemoed verblijden,
nu licht vervaagt en nergens meer een ster

in de hemel straalt. op stal staan al de koeien,
die hoesten niet meer in het natte gras,
en waar konden wij als kinderen stoeien,
weet ge nog, broer, hoe leuk het vroeger was

aan ons kleine huis, spelend tussen struiken?
moeder riep ons voor het avondmaal
dat wij van ver al konden ruiken,
vader stond te lachen in 't portaal.

weet ge nog? daar dreven onze blije jaren,
allerzielen is voorbij. op uw graf,
ouders lief, dansen nog wat bruine blaren.
en hoe ver zijn wij van u nog af?

Reacties

  1. prachtig gedicht...heel mooi opgebouwd, laagje voor laagje tot een compleet beeld van het liefhebbend hart wordt getoond...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dank voor je hartkloppende woordjes steeds , k.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het is er de tijd voor , Sutterke, een efforke plegen... dank voor je appreciatie.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. In de stilte van de herfst nadenken, herinneren.

    Wat een prachtig rijmend gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. het is er de herfst voor, hilly, samen met de verkleurende en vallende bladeren...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Hans

Zonder denken

het trotse hoge woord