zee weer











op de kust draaien de
zeilen hun rondes, uur-
werk van de wind, de
kleine als seconden-
wijzers tussen de grote
in. windwijzers van het
helm, zij tekenen hun
bevinden in het zand,
een groots halfrond van de
lijnen, waar niets dan de


grafiek van dit ervaren
zijn neerslag vindt. de zee,
een rest van bunkers,
water waakt. twee stemmen
dansen samen op het strand
met blikken die doen rijzen
en dalen, en dalen
en rijzen. ik schrijf
op wat er door me gaat,
verhalen hand in hand.


Reacties

  1. twee stemmen op het strand en weer die zee, meer muze moet er niet zijn....groots!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. soms hebben de muzen hun excuzen (louis verbeeck), en ja, k.,de zee geeft toch steeds die tikkel extra hé...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ruisende liefde
    de wind wijst de weg
    zeegolven dansen
    zeilen klapperen
    fijne lijnen
    laten iets achter
    een hand schrijft


    Mooi gedicht.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen