herinnering









herinnering leeft
in het tasten van de blinden
en grotten van verloren zijn.
langs 't pad der bannelingen
zoek ik
in 't puin
van droom en angst
de rechtheid
waarmee bomen groeien
uit
wilde schoonheid der seizoenen.

Reacties

  1. Bomen groeien in een tonende kracht mee met de seizoenen. In elk jaargetij schrijven we herinneringen soms diep zoals de nerven in het blad.

    Mooi gedicht.

    Groet,

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dank je hilly. na een zomervakantie terug thuis, wacht ik erop, op herfst en winter, om te zien wat die kunnen aanrichten aan het bomenleven. mijn knipoog!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen