paasgeheim

de naam van het vogeltje mogen we niet vergeten
na de winter en zeker zijn kleur, zo mooirood,
vooral op de borst (en 't rijmt op eeuwig dood)
en de gewoonte om paaseieren te eten
hier voor het livingraam, en 't kan nooit gemeten
worden, maar misschien wel eeuwig hoe groot
de gedachtes aan moeder zijn, bij leven
blijft veel gedenken aan haar warme schoot.

met zoveel verdriet in haar hondstrouwe ogen
vraagt ze waarom dit en dat moest gebeuren,
we zaten sprakeloos wat mee te kijken

naar buiten. misschien kunnen de tuinkleuren
voor het eerst openbreken voor een hemelhoge
paaszon, in onze ogen die voor druppels wijken.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Hans

Zonder denken

het trotse hoge woord