stil in de tijd

nu lig je

stil in de tijd
je leven te verzwijgen

te klein en bleek
mijn woorden
je naam je lichaam
aan te raken

laat ik je voorzichtig
vroege herfst noemen

en lange winters
waken
bij wat ons overbleef

Reacties

  1. zo breekbaar mooi dit stille, respectvolle gedicht...alsof je een tak hoort knakken, geen enkel ander geluid binnendringt....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. en met de kou die straks weer binnensijpelt...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. <3 Zo teer en broos....melancholisch met een zekere tristess....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. een lichte triestheid is des mensen eigen, lieve.het leven zoals het is. waar onwerende wind kan huishouden, waar wolken lachend kunnen zeilen, waar liefde kan wonen maar ook sterven.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Hans

Zonder denken

het trotse hoge woord