zo droevig langs de goot,
zo oud en bijna dood,
al bijna heen, neen
droever kan het niet.
Ik wend m'n ogen af,
want heel dit tafereel
dat mij de straat hier gaf
doet me zo vaak teveel:
een hond en straks misschien
een mens alleen, en ongezien.
Gelukkig is het opgeklaard,
de wolken weg, en al het grauw
verdwenen in het hemelblauw,
met ginds nog net een kwispelstaart.
Dit is inderdaad droevig.
BeantwoordenVerwijderenJe wenst een dier een heerlijk huis toe.
Ocharme, daar breekt mijn hart van, van die foto en die mooie woorden đ˘đ˘
BeantwoordenVerwijderenhilly en anoniempje, dank voor het meeleven met de arme viervoeter..., hij stuurt een kwispel naar jullie...
BeantwoordenVerwijderenKrijg de tranen in mijn ogen, van de hond ĂŠn de woorden đ˘đ˘
BeantwoordenVerwijderenDank je. Er zijn nog heel wat zulke dieren, gelukkig niet bij ons. Droef hen te zien dolen...
BeantwoordenVerwijderen